Kimseye söyleyemediklerin

bugün sabah köpeğim beni uyandırdı, kahve yaptım, balkonda 10 dakika oturdum. hayat bazen gerçekten basit.

yıllardır yazdığım günlüğü geçen hafta yaktım. okudukça kendime acımaya başlamıştım. artık acımıyorum, sadece hatırlıyorum.

annemle aynı şehirde yaşıyoruz ama ayda bir görüşüyoruz. her seferinde "keşke daha çok görüşsek" diyorum, sonra yine aynı hayat.

evlenmeden birlikte yaşamak sizce de hâlâ bir tabu mu? ailem bunu duyarsa ne olur bilmiyorum.

iş yerinde herkes beni çok sakin sanıyor. aslında her toplantıdan önce tuvalete gidip 2 dakika nefes alıyorum.

bir arkadaşımı kaybettim. intihar. iki yıl oldu. hâlâ telefonunda adımı görüyorum sanıyorum.

40 yaşında gitar çalmayı öğrenmeye başladım. parmaklarım acıyor ama her gün biraz daha iyi oluyorum. geç kalmış hissetmeyi bıraktım.

kardeşimi kıskanıyorum. her şeyi daha kolay başarıyor. onu çok seviyorum ama içten içe kıskanıyorum. bu beni kötü biri yapar mı?

bir insanı unutmak gerçekten mümkün mü, yoksa sadece onu düşünmemeyi mi öğreniyoruz?

şehir değiştirdim, iş değiştirdim, hayat değişti. ama içimdeki o boşluk hiç değişmedi. belki de sorun şehir değildi.

lisans bitirme tezimin bir kısmını yapay zekâya yazdırdım. hocam beğendi. iki yıldır bunu kimseye söylemedim.

iki yıldır aynı evde yaşıyoruz ama iki haftadır konuşmuyoruz. sessizlik, kavga etmekten daha yorucu.