Kimseye söyleyemediklerin

40 yaşında gitar çalmayı öğrenmeye başladım. parmaklarım acıyor ama her gün biraz daha iyi oluyorum. geç kalmış hissetmeyi bıraktım.

kardeşimi kıskanıyorum. her şeyi daha kolay başarıyor. onu çok seviyorum ama içten içe kıskanıyorum. bu beni kötü biri yapar mı?

evlenmeden birlikte yaşamak sizce de hâlâ bir tabu mu? ailem bunu duyarsa ne olur bilmiyorum.

bugün sabah köpeğim beni uyandırdı, kahve yaptım, balkonda 10 dakika oturdum. hayat bazen gerçekten basit.

bir insanı unutmak gerçekten mümkün mü, yoksa sadece onu düşünmemeyi mi öğreniyoruz?

lisans bitirme tezimin bir kısmını yapay zekâya yazdırdım. hocam beğendi. iki yıldır bunu kimseye söylemedim.

babam hasta. kimseye söyleyemiyorum çünkü söylersem gerçek olacak gibi geliyor.

yıllardır yazdığım günlüğü geçen hafta yaktım. okudukça kendime acımaya başlamıştım. artık acımıyorum, sadece hatırlıyorum.

annemle aynı şehirde yaşıyoruz ama ayda bir görüşüyoruz. her seferinde "keşke daha çok görüşsek" diyorum, sonra yine aynı hayat.

eski sevgilimin düğün fotoğraflarına bakıyorum. mutlu görünüyor. onun mutluluğu beni üzmüyor, benim mutsuzluğum üzüyor.

insanlar nasıl bu kadar kolay arkadaş ediniyor? ben 30 yaşındayım ve yeni biriyle tanışmak bana fiziksel olarak zor geliyor.

30 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı. artık kimseye söyleyemiyorum çünkü herkes şaşırıyor. ben de şaşırıyorum ama daha çok yoruldum.