Kimseye söyleyemediklerin

eşim öldüğünden beri takvimde o haftayı kapatıyorum. yıl dönümünde hasta oluyorum, gerçekten hasta. doktor bir şey bulamıyor.

her gün işe giderken bir köprüden geçiyorum. her seferinde "durup dönsem mi" diye düşünüyorum. hiç dönmedim ama düşünmek de bir şey.

otuz yaşındayım ve ilk kez birine "seni seviyorum" dedim. ertesi gün kaçtım. bu normal mi, yoksa ben mi bozukum?

babam öldükten sonra odasını hiç toplamadım. ceketi hâlâ kapının arkasında. bazen kokuyor diye açıp kokluyorum, sonra geri kapatıyorum.

kedimi taşındığımız için sokağa bırakmak zorunda kaldım. o köşeden her geçişimde bakıyorum. üç yıl oldu, hâlâ bakıyorum.

en yakın arkadaşımın düğününe gitmedim. takacak altınım yoktu, "hastayım" dedim. üç yıl geçti, hâlâ o günü düşünüyorum.

kardeşime yıllar önce söylediğim bir yalan var, hâlâ devam ediyor. o yüzden ondan hiçbir şey isteyemiyorum. aramızdaki tek engel bu.

annemle her telefonda "iyiyim" diyorum. aslında iyi değilim ama anlatınca gerçek olacak diye korkuyorum. böyle daha kolay.

3 yıldır aynı işteyim. masamın çekmecesinde istifa dilekçesi duruyor, tarih kısmı boş. her sabah açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum.

sizce bir insan kaç yaşında "kendini bulmuş" sayılır? yoksa bu diye bir şey yok mu?

yıllar önce bir arkadaşımın sırrını başkasına söyledim. o günden beri her arkadaşlığımda aynı hatayı yapacağımı düşünüyorum.

30 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı. artık kimseye söyleyemiyorum çünkü herkes şaşırıyor. ben de şaşırıyorum ama daha çok yoruldum.