Kimseye söyleyemediklerin

gelecekteki ben, bugün otuz üç yaşındayım ve hâlâ aynı şeyden korkuyorum: kimseye ihtiyacım olduğunu söylemekten. bunu okuduğunda umarım değişmiş olur. değişmemişse de sorun değil, sadece hatırla.

sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim, bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı. keşke söyleseydim.

baba, sana hiç kızmadım. sadece anlatacak bir şey bulamadım. şimdi bir odada oturmuş, sana yazıyorum. bu mektubu göndermeyeceğim, biliyorum. ama bir yere yazmam gerekiyordu. sen iyiydin. ben de iyiydim. ikimiz de bunu birbirimize söylemedik.

telefonu kapattım. dünya durmadı.

annem bugün yemek yaptı, yedim, ağladım.

sabah erken kalktım ve hiçbir şey yapmadım. iyi geldi.

hâlâ o şarkıyı dinleyemiyorum.

birinin bana ihtiyacı olması hoşuma gidiyor, bundan utanıyorum.

bugün kimseye "iyiyim" demedim.

yıllardır aynı rüyayı görüyorum. artık uyumaya korkuyorum ama kimseye "uyumaya korkuyorum" diyemiyorum.

bugün kedim ilk kez kucağıma geldi. üç ay bekledim. on dakika oturdu, ben nefes almayı unuttum.

otuzdan sonra arkadaş edinmek neden bu kadar zor? herkes kendi hayatına bakıyor, kimse kimseye yer açmıyor.