Kimseye söyleyemediklerin

en yakın arkadaşımın sevgilisiyle bir kere uzun uzun konuştum ve bunu hâlâ ona söylemedim. kötü bir şey olmadı, sadece söylemedim.

kardeşimin sınav sonucunu öğrenince sevindim. sonra utandım. hâlâ utandığım için kimseye söylemedim.

sınavda kopya çekmedim ama çeken arkadaşıma tek kelime etmedim. o günü hiç unutmuyorum, çünkü sessiz kalmak da bir seçimdi.

her gün işe giderken bir köprüden geçiyorum. her seferinde "durup dönsem mi" diye düşünüyorum. hiç dönmedim ama düşünmek de bir şey.

kedimi taşındığımız için sokağa bırakmak zorunda kaldım. o köşeden her geçişimde bakıyorum. üç yıl oldu, hâlâ bakıyorum.

kardeşime yıllar önce söylediğim bir yalan var, hâlâ devam ediyor. o yüzden ondan hiçbir şey isteyemiyorum. aramızdaki tek engel bu.

3 yıldır aynı işteyim. masamın çekmecesinde istifa dilekçesi duruyor, tarih kısmı boş. her sabah açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum.

yıllar önce bir arkadaşımın sırrını başkasına söyledim. o günden beri her arkadaşlığımda aynı hatayı yapacağımı düşünüyorum.

yıllardır yazdığım günlüğü geçen hafta yaktım. okudukça kendime acımaya başlamıştım. artık acımıyorum, sadece hatırlıyorum.

iş yerinde herkes beni çok sakin sanıyor. aslında her toplantıdan önce tuvalete gidip 2 dakika nefes alıyorum.

kardeşimi kıskanıyorum. her şeyi daha kolay başarıyor. onu çok seviyorum ama içten içe kıskanıyorum. bu beni kötü biri yapar mı?

lisans bitirme tezimin bir kısmını yapay zekâya yazdırdım. hocam beğendi. iki yıldır bunu kimseye söylemedim.