Kimseye söyleyemediklerin

Kızım büyüdü, artık bana bir şey anlatmıyor. Arkadaşlarıyla konuşuyor, bana "iyi geceler" diyor. Onu kaybetmedim belki ama uzaklaşıyor, bunu izliyorum.

Kariyer olarak iyi bir yerdeyim, maaşım iyi. Ama her sabah "bu mu yani" diye düşünüyorum. Şımarlık mı bu? Bazen kendime inanamıyorum.

Yeni evime taşınalı üç ay oldu, hâlâ komşularımı tanımıyorum. Selam veriyorum, alıyorlar. Kapı bir kere çalındı, o da yanlış adresmiş.

Doktora gitmeyi yıllardır erteliyorum. Bir şey çıkmasından değil, "bir şey çıkmamasından" korkuyorum. Çünkü o zaman bu yorgunluğun başka bir sebebi yok demektir.

Kardeşimden hep daha başarılı oldum. Ailem bunu söylemiyor ama belli ediyor. Geçen hafta işini kaybetti ve ben ne diyeceğimi bilemedim. Yardım etmek istedim, o istemedi.

Uyuyamıyorum. Gece ikiye kadar telefona bakıyorum, sonra sabaha kadar tavana. Sabah yorgun kalkıyorum, akşam yine uyuyamıyorum. Bu döngüyü kıramıyorum.

İşyerinde mobbinge benzer bir şey yaşıyorum ama "abartıyorum" diye düşünmekten bir türlü kurtulamıyorum. Kimseye anlatınca "sen de hassassın" diyor.

Anneme her hafta geleceğim diyorum. Üç haftadır gidemedim. Aramızda bir şey yok, sadece yorgunum. Telefonda sesini duyunca daha da kötü oluyorum.

Bedenimden hiç memnun olmadım. Aynaya bakmadan giyinmeyi öğrendim, bu da bir başarıdır benim için. Ama hayat böyle geçmez.

Sınav sonuçları açıklanınca ağladım. Kimse görmedi. Sonra yüzümü yıkayıp herkese "iyiyim" dedim. Hâlâ iyi değilim.

Aynı evde yalnız yaşıyorum desem yeri. Ev arkadaşım var ama iki haftadır yüz yüze konuşmadık, buzdolabına not bırakıyoruz.

Arkadaşımı kaybettim, altı ay oldu. Telefonumda hâlâ numarası var. Silmeye elim gitmiyor, silmeyince de her görünce boğazım düğümleniyor.