Kimseye söyleyemediklerin

dün ilk kez tek başıma sinemaya gittim. film kötüydü, gün iyiydi. eve dönerken kendimle gurur duydum.

bir insanı tanımadan sevmenin bir adı var mı? yoksa bu sadece yalnızlığın kılık değiştirmesi mi?

kardeşimin sınav sonucunu öğrenince sevindim. sonra utandım. hâlâ utandığım için kimseye söylemedim.

annem her aradığında "bir şey mi oldu" diye soruyor. artık aramıyorum, o da sormuyor. ikimiz de beklemedeyiz.

sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim. bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı, keşke söyleseydim.

babam, sana hiç kızmadım. sadece anlatacak bir şey bulamadım. şimdi İstanbul’da bir odada oturmuş, sana yazıyorum. mektubu göndermeyeceğim, biliyorum. ama bir yere yazmam gerekiyordu.

annem bugün beni ilk kez dinledi. 34 yıl sonra.

sabah erken kalkınca her şey daha kolay oluyor, bunu unutuyorum.

hâlâ o mesajı silmedim. okumadım da.

bugün ilk kez kimseye bir şey söylemeden ağladım. iyi geldi.

birinin "iyi misin" demesi bazen bütün günü kurtarıyor.

sınavda kopya çekmedim ama çeken arkadaşıma tek kelime etmedim. o günü hiç unutmuyorum, çünkü sessiz kalmak da bir seçimdi.