Kimseye söyleyemediklerin

annemle her telefonda 'iyiyim' diyorum. iyi değilim aslında. anlatınca gerçek olacak diye korkuyorum, böyle daha kolay.

3 yıldır aynı işteyim. çekmecede istifa dilekçesi duruyor, tarihi boş. her sabah açıp bakıyorum, kapatıyorum. hiç göndermedim.

kaç yaşında insan kendini bulmuş sayılır bilmiyorum. ben otuz küsur yaşımdayım, hâlâ arıyorum sayılır.

yıllar önce bir arkadaşımın sırrını başkasına söyledim. o günden beri her yeni arkadaşlıkta aynı şey olacak diye bekliyorum durduk yere.

30 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı. artık kimseye söyleyemiyorum çünkü herkes şaşırıyor. ben de şaşırıyorum ama daha çok yoruldum.

bu sabah köpeğim uyandırdı beni, kahve yaptım, balkonda 10 dakika oturdum. öylece. güzel bir sabah işte.

yıllardır yazdığım günlüğü geçen hafta yaktım. okudukça kendime acımaya başlamıştım. şimdi sadece hatırlıyorum, o kadar.

annemle aynı şehirde yaşıyoruz ama ayda bir görüşüyoruz. her seferinde "keşke daha çok görüşsek" diyorum, sonra yine aynı hayat.

evlenmeden birlikte yaşıyoruz. ailem bunu duyarsa ne olur bilmiyorum. herhalde iyi olmaz.

iş yerinde herkes beni çok sakin sanıyor. aslında her toplantıdan önce tuvalete gidip 2 dakika nefes alıyorum.

bir arkadaşımı kaybettim. intihar. iki yıl oldu. hâlâ telefonunda adımı görüyorum sanıyorum.

40 yaşında gitara başladım. parmaklarım acıyor. her gün biraz daha iyi oluyorum. geç kaldım diye düşünmeyi bıraktım artık.