Kimseye söyleyemediklerin

kardeşimi kıskanıyorum. her şeyi daha kolay başarıyor. onu çok seviyorum ama kıskanıyorum da. böyle hissetmek normal mi bilmiyorum.

birini unutmak mümkün mü bilmiyorum. ben unutamadım, sadece düşünmemeye alıştım gibi.

şehir değiştirdim, iş değiştirdim. her şey değişti ama o boşluk aynı duruyor. yani sorun şehir değilmiş herhalde.

lisans bitirme tezimin bir kısmını yapay zekâya yazdırdım. hocam beğendi. iki yıldır bunu kimseye söylemedim.

iki yıldır aynı evde yaşıyoruz ama iki haftadır konuşmuyoruz. kavga etsek hiç olmazsa bir şey olur. bilmiyorum.

bugün ilk kez kendi paramla anneme hediye aldım. ağladı. ben de ağladım. iyi bir gündü.

insanlar nasıl bu kadar kolay arkadaş ediniyor? ben 30 yaşındayım ve yeni biriyle tanışmak bana fiziksel olarak zor geliyor.

eski sevgilimin düğün fotoğraflarına bakıyorum. mutlu görünüyor. ona değil, kendime üzülüyorum. yani kendi halime ağlıyorum aslında.

babam hasta. kimseye söyleyemiyorum çünkü söylersem gerçek olacak gibi geliyor.

üç yıldır aynı işte çalışıyorum ve her sabah işe giderken arabada ağlıyorum. kimse bilmiyor. maaş iyi, ailem gururlu, ben tükenmişim.