Kimseye söyleyemediklerin

Yıllardır aileme işimde çok iyi olduğumu söylüyorum. Aslında her sabah gitmemek için kendimle pazarlık ediyorum. Kimseye söyleyemedim.

yıllardır aynı rüyayı görüyorum. artık uyumaya korkuyorum ama kimseye "uyumaya korkuyorum" diyemiyorum.

babamın hastalığını iş yerinde kimseye söylemiyorum. her sabah "iyiyim" diyorum ve her akşam arabada beş dakika oturuyorum.

annem her aradığında "bir şey mi oldu" diye soruyor. artık aramıyorum, o da sormuyor. ikimiz de beklemedeyiz.

eşim öldüğünden beri takvimde o haftayı kapatıyorum. yıl dönümünde hasta oluyorum, gerçekten hasta. doktor bir şey bulamıyor.

en yakın arkadaşımın düğününe gitmedim. takacak altınım yoktu, 'hastayım' dedim. üç yıl oldu, hâlâ aklıma geliyor.

annemle her telefonda 'iyiyim' diyorum. iyi değilim aslında. anlatınca gerçek olacak diye korkuyorum, böyle daha kolay.

30 yaşındayım ve hiç sevgilim olmadı. artık kimseye söyleyemiyorum çünkü herkes şaşırıyor. ben de şaşırıyorum ama daha çok yoruldum.

annemle aynı şehirde yaşıyoruz ama ayda bir görüşüyoruz. her seferinde "keşke daha çok görüşsek" diyorum, sonra yine aynı hayat.

bir arkadaşımı kaybettim. intihar. iki yıl oldu. hâlâ telefonunda adımı görüyorum sanıyorum.

şehir değiştirdim, iş değiştirdim. her şey değişti ama o boşluk aynı duruyor. yani sorun şehir değilmiş herhalde.

iki yıldır aynı evde yaşıyoruz ama iki haftadır konuşmuyoruz. kavga etsek hiç olmazsa bir şey olur. bilmiyorum.