sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim, bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı. keşke söyleseydim.

gelecekteki ben, bugün otuz üç yaşındayım ve hâlâ aynı şeyden korkuyorum: kimseye ihtiyacım olduğunu söylemekten. bunu okuduğunda umarım değişmiş olur. değişmemişse de sorun değil, sadece hatırla.

sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim. bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı, keşke söyleseydim.

babam, sana hiç kızmadım. sadece anlatacak bir şey bulamadım. şimdi İstanbul’da bir odada oturmuş, sana yazıyorum. mektubu göndermeyeceğim, biliyorum. ama bir yere yazmam gerekiyordu.