Kimseye söyleyemediklerin

eşim öldüğünden beri takvimde o haftayı kapatıyorum. yıl dönümünde hasta oluyorum, gerçekten hasta. doktor bir şey bulamıyor.

annemle her telefonda "iyiyim" diyorum. aslında iyi değilim ama anlatınca gerçek olacak diye korkuyorum. böyle daha kolay.

sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim, bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı. keşke söyleseydim.

telefonu kapattım. dünya durmadı.

birinin bana ihtiyacı olması hoşuma gidiyor, bundan utanıyorum.

bugün kedim ilk kez kucağıma geldi. üç ay bekledim. on dakika oturdu, ben nefes almayı unuttum.

kardeşimin sınav sonucunu öğrenince sevindim. sonra utandım. hâlâ utandığım için kimseye söylemedim.

sana "iyi ki varsın" diyemedim. diyecektim. bir cuma akşamı, sen kapıdan çıkarken. sonra bir daha o kapı açılmadı. iyinin de iyisi vardı, keşke söyleseydim.

babam, sana hiç kızmadım. sadece anlatacak bir şey bulamadım. şimdi İstanbul’da bir odada oturmuş, sana yazıyorum. mektubu göndermeyeceğim, biliyorum. ama bir yere yazmam gerekiyordu.

her gün işe giderken bir köprüden geçiyorum. her seferinde "durup dönsem mi" diye düşünüyorum. hiç dönmedim ama düşünmek de bir şey.

3 yıldır aynı işteyim. masamın çekmecesinde istifa dilekçesi duruyor, tarih kısmı boş. her sabah açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum.

üç yıldır aynı işte çalışıyorum ve her sabah işe giderken arabada ağlıyorum. kimse bilmiyor. maaş iyi, ailem gururlu, ben tükenmişim.