Kimseye söyleyemediklerin

izmir’de 4 yıl muhasebe deneyimi olan birine ihtiyacımız var. ilan gibi yazıyorum ama gerçekten arıyoruz.

kedimi taşındığımız için sokağa bırakmak zorunda kaldım. o köşeden her geçişimde bakıyorum. üç yıl oldu, hâlâ bakıyorum.

bugün ilk kez kendi paramla anneme hediye aldım. ağladı. ben de ağladım. iyi bir gündü.

bu ay kirayı nasıl ödeyeceğimi bilmiyorum. istanbul, depo/lojistik işi arıyorum, ehliyetim var.

en yakın arkadaşımın düğününe gitmedim. takacak altınım yoktu, "hastayım" dedim. üç yıl geçti, hâlâ o günü düşünüyorum.

sabah erken kalktım ve hiçbir şey yapmadım. iyi geldi.

dün ilk kez tek başıma sinemaya gittim. film kötüydü, gün iyiydi. eve dönerken kendimle gurur duydum.

sınavda kopya çekmedim ama çeken arkadaşıma tek kelime etmedim. o günü hiç unutmuyorum, çünkü sessiz kalmak da bir seçimdi.

kardeşime yıllar önce söylediğim bir yalan var, hâlâ devam ediyor. o yüzden ondan hiçbir şey isteyemiyorum. aramızdaki tek engel bu.

hâlâ o şarkıyı dinleyemiyorum.

yıllardır aynı rüyayı görüyorum. artık uyumaya korkuyorum ama kimseye "uyumaya korkuyorum" diyemiyorum.

bir insanı tanımadan sevmenin bir adı var mı? yoksa bu sadece yalnızlığın kılık değiştirmesi mi?