Kimseye söyleyemediklerin

işte bugün yeni bir şey öğrenmedim, fark ettim. ayın kaçı olduğu da belirsizleşti yavaş yavaş.

arkadaşım ağlarken "ağlama" diyorum. aslında ağla demek istiyorum, ağlayacak yer bulamadığını biliyorum. ben de bulamıyorum.

sandalyeyi her akşam masanın altına itmiyorum. sabah kendim çekiyorum.

Para lazım abi

dayı yorulduk ya

gece yatmadan önce kırk beş dakikadır aynı videoyu izliyorum. izlediğim de yok aslında, ekrana bakıyorum. uyumak istemiyorum herhalde, gün öylece bitsin istemiyorum. yarın erken kalkacağım, biliyorum. yine de kapatmıyorum.

otobüste biri şarj istedi, verdim. inerken "abi iyiliğin için sağol" dedi. hâlâ gülümsüyorum, kendime kızdım.

annemin aldığı hediyeyi iki yıldır kullanmadım, etiketi hâlâ kutusunda. sorarsa "kullanıyorum" diyorum, sesi sevinince içim rahatlamıyor, daha kötü oluyor.

Bazen insanın içinde birikenleri anlatacak kimseyi bulamaması çok garip. Etrafında onlarca insan oluyor ama yine de kendini yapayalnız hissediyorsun.

Benim de kimseye anlatamadığım bazı şeyler var. Bazen geçmişte yaptığım bir hatayı düşünüp keşke diyorum, bazen de söylemek isteyip söyleyemediğim cümleler aklıma geliyor.

En kötüsü de herkesin seni iyi sanması. Gülüyorsun, konuşuyorsun, günlük hayatına devam ediyorsun ama kimsenin bilmediği bir tarafın var.

Belki de bu yüzden buraya yazıyorum. Beni tanımayan, kim olduğumu bilmeyen insanlara içimden geçenleri anlatmak daha kolay geliyor.

Bilmiyorum, belki bir gün her şeyi anlatabilecek kadar cesur olurum.

kirayı yarına yatırmam lazım, hesapta 340 lira var. bunu buraya yazmak bile bir şeyi değiştiriyor gibi, saçma ama rahatladım.

bugün kimseyle konuşmadım. fark eden de olmadı ya, söylenmiyorum, öylece aklımda kaldı.

Bazen sadece birinin nasılsın diye sormasını istiyor insan. Gerçekten merak ederek, vereceğin cevabı önemseyerek... Çünkü herkes iyi olduğunu söylüyor ama kimse gerçekten nasıl olduğunu anlatmıyor. Belki de ihtiyacımız olan tek şey, biraz anlaşılmak ve kendimizi anlatırken güçlü görünmek zorunda kalmamak.