Kimseye söyleyemediklerin

bir arkadaşımı kaybettim. intihar. iki yıl oldu. hâlâ telefonunda adımı görüyorum sanıyorum.

sizce bir insan kaç yaşında "kendini bulmuş" sayılır? yoksa bu diye bir şey yok mu?

şehir değiştirdim, iş değiştirdim, hayat değişti. ama içimdeki o boşluk hiç değişmedi. belki de sorun şehir değildi.

iki yıldır aynı evde yaşıyoruz ama iki haftadır konuşmuyoruz. sessizlik, kavga etmekten daha yorucu.

iş yerinde herkes beni çok sakin sanıyor. aslında her toplantıdan önce tuvalete gidip 2 dakika nefes alıyorum.

gelecekteki ben, bugün otuz üç yaşındayım ve hâlâ aynı şeyden korkuyorum: kimseye ihtiyacım olduğunu söylemekten. bunu okuduğunda umarım değişmiş olur. değişmemişse de sorun değil, sadece hatırla.

en yakın arkadaşımın sevgilisiyle bir kere uzun uzun konuştum ve bunu hâlâ ona söylemedim. kötü bir şey olmadı, sadece söylemedim.

babamın hastalığını iş yerinde kimseye söylemiyorum. her sabah "iyiyim" diyorum ve her akşam arabada beş dakika oturuyorum.

otuz yaşındayım ve ilk kez birine "seni seviyorum" dedim. ertesi gün kaçtım. bu normal mi, yoksa ben mi bozukum?

ankara çankaya, 1+1, eşyalı, ulaşım iyi. öğrenciye verilir, kefil istemiyoruz.

babam öldükten sonra odasını hiç toplamadım. ceketi hâlâ kapının arkasında. bazen kokuyor diye açıp kokluyorum, sonra geri kapatıyorum.

yıllar önce bir arkadaşımın sırrını başkasına söyledim. o günden beri her arkadaşlığımda aynı hatayı yapacağımı düşünüyorum.