Kimseye söyleyemediklerin

doktora gitmeyi yıllardır erteliyorum. bir şey çıkmasından korkmuyorum aslında, bir şey çıkmamasından korkuyorum. yani bu yorgunluğun bir sebebi olmayacak, öyle kalacak.

Kardeşimden hep daha başarılı oldum. Ailem bunu söylemiyor ama belli ediyor. Geçen hafta işini kaybetti ve ben ne diyeceğimi bilemedim. Yardım etmek istedim, o istemedi.

uyuyamıyorum. gece ikiye kadar telefona bakıyorum, sonra telefonu bırakıp tavana bakıyorum sabaha kadar. sabah yorgun kalkıyorum, akşam yine aynı.

İşyerinde mobbinge benzer bir şey yaşıyorum ama "abartıyorum" diye düşünmekten bir türlü kurtulamıyorum. Kimseye anlatınca "sen de hassassın" diyor.

Anneme her hafta geleceğim diyorum. Üç haftadır gidemedim. Aramızda bir şey yok, sadece yorgunum. Telefonda sesini duyunca daha da kötü oluyorum.

bedenimden hiç memnun değilim. aynaya bakmadan giyinmeyi öğrendim artık, o kadar.

Sınav sonuçları açıklanınca ağladım. Kimse görmedi. Sonra yüzümü yıkayıp herkese "iyiyim" dedim. Hâlâ iyi değilim.

Aynı evde yalnız yaşıyorum desem yeri. Ev arkadaşım var ama iki haftadır yüz yüze konuşmadık, buzdolabına not bırakıyoruz.

Arkadaşımı kaybettim, altı ay oldu. Telefonumda hâlâ numarası var. Silmeye elim gitmiyor, silmeyince de her görünce boğazım düğümleniyor.

Kalabalık bir şehirde yaşıyorum ve haftalardır kimseyle gerçek bir sohbet etmedim. Market çalışanına bile fazla şey anlatıyorum, sonra kendime kızıyorum.

Kedim üç hafta önce öldü. Eve her girdiğimde kapıda bir saniye bekliyorum, sonra hatırlıyorum.

Babam hastalandığından beri onu her gün arıyorum ama telefonda ne konuşacağımı bilmiyorum. Havadan sudan konuşup kapatıyoruz. Keşke daha önce öğrenseydim.