iş etiketli itiraflar

işte bugün yeni bir şey öğrenmedim, fark ettim. ayın kaçı olduğu da belirsizleşti yavaş yavaş.

Bazen insanın içinde birikenleri anlatacak kimseyi bulamaması çok garip. Etrafında onlarca insan oluyor ama yine de kendini yapayalnız hissediyorsun.

Benim de kimseye anlatamadığım bazı şeyler var. Bazen geçmişte yaptığım bir hatayı düşünüp keşke diyorum, bazen de söylemek isteyip söyleyemediğim cümleler aklıma geliyor.

En kötüsü de herkesin seni iyi sanması. Gülüyorsun, konuşuyorsun, günlük hayatına devam ediyorsun ama kimsenin bilmediği bir tarafın var.

Belki de bu yüzden buraya yazıyorum. Beni tanımayan, kim olduğumu bilmeyen insanlara içimden geçenleri anlatmak daha kolay geliyor.

Bilmiyorum, belki bir gün her şeyi anlatabilecek kadar cesur olurum.

kirayı yarına yatırmam lazım, hesapta 340 lira var. bunu buraya yazmak bile bir şeyi değiştiriyor gibi, saçma ama rahatladım.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Ne bir yere gitmek ne biriyle konuşmak ne de bir şeyleri açıklamak... Sadece biraz sessizlik ister. Kafasındaki düşüncelerden uzaklaşmak, geçmişi düşünmeden ve geleceği merak etmeden birkaç dakika geçirmek ister. Çünkü hayat bazen o kadar hızlı akıyor ki insan kendi hayatına yetişemiyor. Herkes bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri başarmaya ve bir şeyler olmaya çalışırken belki de en çok unuttuğumuz şey kendimize zaman ayırmak. Oysa bazı günler hiçbir şey yapmamak da yeterince güzel olabilir.

bugün bir yabancı "kolay gelsin" dedi, gün değişti.

izmir bornova, eşyasız, iki kişilik bir iş yerinin ofis üst katı. kirayı bölüşecek biri lazım, sabahları sessiz olsun yeter.

istanbul avrupa yakası, vardiyalı gece işi arıyorum. 38, engelli raporum var, ağır kaldırma hariç her işe varım.

kariyer olarak fena değilim, maaşım da iyi. ama her sabah "bu mu yani" diye uyanıyorum. şımarıklık biliyorum, yine de böyle, değiştiremiyorum.

Yeni evime taşınalı üç ay oldu, hâlâ komşularımı tanımıyorum. Selam veriyorum, alıyorlar. Kapı bir kere çalındı, o da yanlış adresmiş.

Bugün iş görüşmesinden olumlu döndüler. Üç aydır arıyorum. Evde kimse yok, haberi kimseyle paylaşamadım, buraya yazıyorum. İçimde bir yer rahatladı.

Bir arkadaşımın sevgilisi hakkında kötü bir şey biliyorum ama söylemedim. Şimdi her görüşmede içim içimi yiyor. Söyleyen kişiye de kızgınım, bana kaldı diye.

bugün ilk kez kendime bir gün izin verdim. ne işe baktım ne mesaja, plan da yapmadım. akşam "keşke hep böyle olsa" dedim, sonra yarını düşünüyorum, kapattım gitti.