iş etiketli itiraflar

Kardeşimden hep daha başarılı oldum. Ailem bunu söylemiyor ama belli ediyor. Geçen hafta işini kaybetti ve ben ne diyeceğimi bilemedim. Yardım etmek istedim, o istemedi.

İş yerinde birinin yaptığı hatayı üstüme aldım. Neden yaptığımı bilmiyorum, belki iyi görünmek için. O günden beri için için kinleniyorum.

memleketten gelen bir arkadaşım "burada yalnız kalmışsın" dedi. on yıldır buradayım, hiç böyle düşünmemiştim. şimdi aklımdan çıkmıyor, bir yere ait değil gibiyim.

İşyerinde mobbinge benzer bir şey yaşıyorum ama "abartıyorum" diye düşünmekten bir türlü kurtulamıyorum. Kimseye anlatınca "sen de hassassın" diyor.

Sevgi mi huzur mu bilmiyorum artık. Hep birini seçtim, öbürü eksik kaldı. Doğruyu yapıp yapmadığımı da bilmiyorum.

Barınaktan üç yaşında bir köpek sahiplendim. İlk gece ayakkabılarımı yedi. Sabah görüp güldüm. Yıllardır sabahları gülmemiştim.

İşe geç kaldığım günlerde trafik buldum diyorum. Uyduruyorum. Bir kere gerçekten trafik vardı, o gün kimse inanmadı.

Yüksek lisans yapmak istiyorum ama ailem 'işine devam et' diyor. Otuz yaşındayım, hâlâ onların onayını bekliyorum. Saçma biliyorum.

İşimi bırakıp memlekete dönmeyi düşünüyorum. Burada daha çok para var ama kimse beni tanımıyor. Orada herkes tanıyor ama iş yok. Hangisi daha kötü, hâlâ bilmiyorum.

Bugün ilk maaşımı aldım. Oturdum, faturayı ödedim, kalanıyla anneme bir çanta aldım. Çok uzun zamandır böyle hafif hissetmemiştim.

Yıllardır aileme işimde çok iyi olduğumu söylüyorum. Aslında her sabah gitmemek için kendimle pazarlık ediyorum. Kimseye söyleyemedim.

gelecekteki ben, bugün otuz üç yaşındayım ve hâlâ aynı şeyden korkuyorum. kimseye ihtiyacım olduğunu söylemekten. umarım okuduğunda değişmiştir. değişmediyse de olur.