Duygu duvarı

sandalyeyi her akşam masanın altına itmiyorum. sabah kendim çekiyorum.

bugün kimseyle konuşmadım. fark eden de olmadı ya, söylenmiyorum, öylece aklımda kaldı.

bugün kimseyle yarışmadım.

eski montumun cebinden on beş lira çıktı.

telefonu sessize aldım, kimse aramadı. iyi de oldu.

saksıdaki nane hâlâ yaşıyor, ben de.

bugün bir yabancı "kolay gelsin" dedi, gün değişti.

telefonu kapattım. dünya durmadı.

annem bugün yemek yaptı, yedim, ağladım.

sabah erken kalktım ve hiçbir şey yapmadım. iyi geldi.

hâlâ o şarkıyı dinleyemiyorum.

birinin bana ihtiyacı olması hoşuma gidiyor, bundan utanıyorum.

bugün kimseye "iyiyim" demedim.

annem bugün beni ilk kez dinledi. 34 yıl sonra.

sabah erken kalkınca her şey daha kolay oluyor. sonra bunu unutuyorum, tekrar geç kalkıyorum.

hâlâ o mesajı silmedim. okumadım da.

bugün ilk kez kimseye bir şey söylemeden ağladım. iyi geldi.

birinin "iyi misin" demesi bazen bütün günü kurtarıyor.