kızım büyüdü, artık bana bir şey anlatmıyor. arkadaşlarıyla konuşuyor duruyor, bana akşam "iyi geceler" demek düşüyor. kaybetmedim belki, biliyorum, işte izliyorum böyle.

kariyer olarak fena değilim, maaşım da iyi. ama her sabah "bu mu yani" diye uyanıyorum. şımarıklık biliyorum, yine de böyle, değiştiremiyorum.

Yeni evime taşınalı üç ay oldu, hâlâ komşularımı tanımıyorum. Selam veriyorum, alıyorlar. Kapı bir kere çalındı, o da yanlış adresmiş.

doktora gitmeyi yıllardır erteliyorum. bir şey çıkmasından korkmuyorum aslında, bir şey çıkmamasından korkuyorum. yani bu yorgunluğun bir sebebi olmayacak, öyle kalacak.