yalnızlık etiketli itiraflar

gece yatmadan önce kırk beş dakikadır aynı videoyu izliyorum. izlediğim de yok aslında, ekrana bakıyorum. uyumak istemiyorum herhalde, gün öylece bitsin istemiyorum. yarın erken kalkacağım, biliyorum. yine de kapatmıyorum.

Bazen insanın içinde birikenleri anlatacak kimseyi bulamaması çok garip. Etrafında onlarca insan oluyor ama yine de kendini yapayalnız hissediyorsun.

Benim de kimseye anlatamadığım bazı şeyler var. Bazen geçmişte yaptığım bir hatayı düşünüp keşke diyorum, bazen de söylemek isteyip söyleyemediğim cümleler aklıma geliyor.

En kötüsü de herkesin seni iyi sanması. Gülüyorsun, konuşuyorsun, günlük hayatına devam ediyorsun ama kimsenin bilmediği bir tarafın var.

Belki de bu yüzden buraya yazıyorum. Beni tanımayan, kim olduğumu bilmeyen insanlara içimden geçenleri anlatmak daha kolay geliyor.

Bilmiyorum, belki bir gün her şeyi anlatabilecek kadar cesur olurum.

bugün kimseyle konuşmadım. fark eden de olmadı ya, söylenmiyorum, öylece aklımda kaldı.

Bazen sadece birinin nasılsın diye sormasını istiyor insan. Gerçekten merak ederek, vereceğin cevabı önemseyerek... Çünkü herkes iyi olduğunu söylüyor ama kimse gerçekten nasıl olduğunu anlatmıyor. Belki de ihtiyacımız olan tek şey, biraz anlaşılmak ve kendimizi anlatırken güçlü görünmek zorunda kalmamak.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Ne bir yere gitmek ne biriyle konuşmak ne de bir şeyleri açıklamak... Sadece biraz sessizlik ister. Kafasındaki düşüncelerden uzaklaşmak, geçmişi düşünmeden ve geleceği merak etmeden birkaç dakika geçirmek ister. Çünkü hayat bazen o kadar hızlı akıyor ki insan kendi hayatına yetişemiyor. Herkes bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri başarmaya ve bir şeyler olmaya çalışırken belki de en çok unuttuğumuz şey kendimize zaman ayırmak. Oysa bazı günler hiçbir şey yapmamak da yeterince güzel olabilir.

bugün kimseyle yarışmadım.

telefonu sessize aldım, kimse aramadı. iyi de oldu.

annem öldüğünden beri aile grubuna kimse yazmıyor. grubu silmedim, her sabah açmıyorum ama siliyorum da değil.

arkadaşımın ayrılık haberine sevindim, çünkü yalnız kalan ben olmuştum. sonra utandım, hâlâ yüzüne bakarken utanıyorum.

izmir bornova, eşyasız, iki kişilik bir iş yerinin ofis üst katı. kirayı bölüşecek biri lazım, sabahları sessiz olsun yeter.

Bugün iş görüşmesinden olumlu döndüler. Üç aydır arıyorum. Evde kimse yok, haberi kimseyle paylaşamadım, buraya yazıyorum. İçimde bir yer rahatladı.

memleketten gelen bir arkadaşım "burada yalnız kalmışsın" dedi. on yıldır buradayım, hiç böyle düşünmemiştim. şimdi aklımdan çıkmıyor, bir yere ait değil gibiyim.