aile etiketli itiraflar

Para lazım abi

otobüste biri şarj istedi, verdim. inerken "abi iyiliğin için sağol" dedi. hâlâ gülümsüyorum, kendime kızdım.

annemin aldığı hediyeyi iki yıldır kullanmadım, etiketi hâlâ kutusunda. sorarsa "kullanıyorum" diyorum, sesi sevinince içim rahatlamıyor, daha kötü oluyor.

Bazen insanın içinde birikenleri anlatacak kimseyi bulamaması çok garip. Etrafında onlarca insan oluyor ama yine de kendini yapayalnız hissediyorsun.

Benim de kimseye anlatamadığım bazı şeyler var. Bazen geçmişte yaptığım bir hatayı düşünüp keşke diyorum, bazen de söylemek isteyip söyleyemediğim cümleler aklıma geliyor.

En kötüsü de herkesin seni iyi sanması. Gülüyorsun, konuşuyorsun, günlük hayatına devam ediyorsun ama kimsenin bilmediği bir tarafın var.

Belki de bu yüzden buraya yazıyorum. Beni tanımayan, kim olduğumu bilmeyen insanlara içimden geçenleri anlatmak daha kolay geliyor.

Bilmiyorum, belki bir gün her şeyi anlatabilecek kadar cesur olurum.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Ne bir yere gitmek ne biriyle konuşmak ne de bir şeyleri açıklamak... Sadece biraz sessizlik ister. Kafasındaki düşüncelerden uzaklaşmak, geçmişi düşünmeden ve geleceği merak etmeden birkaç dakika geçirmek ister. Çünkü hayat bazen o kadar hızlı akıyor ki insan kendi hayatına yetişemiyor. Herkes bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri başarmaya ve bir şeyler olmaya çalışırken belki de en çok unuttuğumuz şey kendimize zaman ayırmak. Oysa bazı günler hiçbir şey yapmamak da yeterince güzel olabilir.

baba, sen çalışırken ben uyuyordum, ben çalışırken sen uyuyordun. aynı evde on yıl nöbetle yaşadık. şimdi ikimiz de uyanığız ama konuşacak bir şey bulamadık. uyku yüzünden değil, bulamadık. bu mektup da bir şeyi çözmüyor, sadece bir yere yazıyorum.

annem öldüğünden beri aile grubuna kimse yazmıyor. grubu silmedim, her sabah açmıyorum ama siliyorum da değil.

Babama hiç "seni seviyorum" demedim. Şimdi diyemiyorum, çok geç gibi geliyor. Ama her sabah onu düşünüyorum. Bunu bilmiyor.

Kardeşimden hep daha başarılı oldum. Ailem bunu söylemiyor ama belli ediyor. Geçen hafta işini kaybetti ve ben ne diyeceğimi bilemedim. Yardım etmek istedim, o istemedi.

babamla yıllar sonra ilk kez iki saat konuştum. siyaset konuşmadık, para konuşmadık, o eski çocukluk şeylerini anlattı. bilmiyormuşum onun da anlatacak çok şeyi varmış.

Anneme her hafta geleceğim diyorum. Üç haftadır gidemedim. Aramızda bir şey yok, sadece yorgunum. Telefonda sesini duyunca daha da kötü oluyorum.

Yüksek lisans yapmak istiyorum ama ailem 'işine devam et' diyor. Otuz yaşındayım, hâlâ onların onayını bekliyorum. Saçma biliyorum.