yirmi ikimde kaybettiğim arkadaşım: geçen ay öğrendim, beni sormuşsun. iki kere. başkaları aracılığıyla. ikisinde de "meşgulüm" demişim. meşgul değildim. yirmi iki yaşındaydım, zaman var sanmıştım.

gelecekteki ben, bugün otuz üç yaşındayım ve hâlâ aynı şeyden korkuyorum. kimseye ihtiyacım olduğunu söylemekten. umarım okuduğunda değişmiştir. değişmediyse de olur.

baba, sen çalışırken ben uyuyordum, ben çalışırken sen uyuyordun. aynı evde on yıl nöbetle yaşadık. şimdi ikimiz de uyanığız ama konuşacak bir şey bulamadık. uyku yüzünden değil, bulamadık. bu mektup da bir şeyi çözmüyor, sadece bir yere yazıyorum.

sana 'iyi ki varsın' diyemedim. diyecektim, bir cuma akşamı, kapıdan çıkarken. sonra o kapı bir daha açılmadı. keşke deseydim.