annem telefonda 'çok özledik' dedi, ilk kez. tamam dedim, kapattım, biraz oturdum öyle. bundan önce kimse böyle söylememişti.
üniversiteyi şehir dışında okumak
ilk hafta her şey yeni, ikinci hafta evi özlüyorsun. üçüncü ayda eve dönünce yadırgadım, odam küçülmüş gibi geldi. neyse, alışıyorum.
burada iki şey öğrendim: çamaşırı kendin asıyorsun, bir de hiçbir yere tam ait olmuyorsun. ikincisi alıştıkça acıyor, idare ediyorum.