dün akşam tartışırken sustum. söyleyeceklerim karşıya ulaşmayacaktı, biliyordum. annem 'sen de bir şey söyle' dedi, söylemedim.
sustuğun an aslında çok şey söylemektir
çok konuşan adamı boş buluyorlar, susanı gizemli. ikisi de aynı aslında. ben sustum diye geçen gün 'bir şey mi var' dediler, bir şey yoktu, canım konuşmak istememişti.
sesimi yükseltmediğim çok oldu, sonra bütün gece içim dolu dolu. bir keresinde de bilerek sustum, o gün rahat uyudum. aradaki farkı artık anlıyorum, hani içim sıkışmıyorsa o benim seçimiş.