Cevap bekleyenler

işte bugün yeni bir şey öğrenmedim, fark ettim. ayın kaçı olduğu da belirsizleşti yavaş yavaş.

arkadaşım ağlarken "ağlama" diyorum. aslında ağla demek istiyorum, ağlayacak yer bulamadığını biliyorum. ben de bulamıyorum.

sandalyeyi her akşam masanın altına itmiyorum. sabah kendim çekiyorum.

Para lazım abi

dayı yorulduk ya

gece yatmadan önce kırk beş dakikadır aynı videoyu izliyorum. izlediğim de yok aslında, ekrana bakıyorum. uyumak istemiyorum herhalde, gün öylece bitsin istemiyorum. yarın erken kalkacağım, biliyorum. yine de kapatmıyorum.

annemin aldığı hediyeyi iki yıldır kullanmadım, etiketi hâlâ kutusunda. sorarsa "kullanıyorum" diyorum, sesi sevinince içim rahatlamıyor, daha kötü oluyor.

Bazen insanın içinde birikenleri anlatacak kimseyi bulamaması çok garip. Etrafında onlarca insan oluyor ama yine de kendini yapayalnız hissediyorsun.

Benim de kimseye anlatamadığım bazı şeyler var. Bazen geçmişte yaptığım bir hatayı düşünüp keşke diyorum, bazen de söylemek isteyip söyleyemediğim cümleler aklıma geliyor.

En kötüsü de herkesin seni iyi sanması. Gülüyorsun, konuşuyorsun, günlük hayatına devam ediyorsun ama kimsenin bilmediği bir tarafın var.

Belki de bu yüzden buraya yazıyorum. Beni tanımayan, kim olduğumu bilmeyen insanlara içimden geçenleri anlatmak daha kolay geliyor.

Bilmiyorum, belki bir gün her şeyi anlatabilecek kadar cesur olurum.

bugün kimseyle konuşmadım. fark eden de olmadı ya, söylenmiyorum, öylece aklımda kaldı.

Bazen sadece birinin nasılsın diye sormasını istiyor insan. Gerçekten merak ederek, vereceğin cevabı önemseyerek... Çünkü herkes iyi olduğunu söylüyor ama kimse gerçekten nasıl olduğunu anlatmıyor. Belki de ihtiyacımız olan tek şey, biraz anlaşılmak ve kendimizi anlatırken güçlü görünmek zorunda kalmamak.

Bazen her şeyi akışına bırakmak gerekiyor. Olacak olan zaten bir şekilde oluyor. Kendini yormadan, fazla düşünmeden, küçük şeylerden mutlu olmayı öğrenmek lazım. Çünkü hayat beklediğimizden çok daha hızlı geçiyor.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Ne bir yere gitmek ne biriyle konuşmak ne de bir şeyleri açıklamak... Sadece biraz sessizlik ister. Kafasındaki düşüncelerden uzaklaşmak, geçmişi düşünmeden ve geleceği merak etmeden birkaç dakika geçirmek ister. Çünkü hayat bazen o kadar hızlı akıyor ki insan kendi hayatına yetişemiyor. Herkes bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri başarmaya ve bir şeyler olmaya çalışırken belki de en çok unuttuğumuz şey kendimize zaman ayırmak. Oysa bazı günler hiçbir şey yapmamak da yeterince güzel olabilir.

baba, sen çalışırken ben uyuyordum, ben çalışırken sen uyuyordun. aynı evde on yıl nöbetle yaşadık. şimdi ikimiz de uyanığız ama konuşacak bir şey bulamadık. uyku yüzünden değil, bulamadık. bu mektup da bir şeyi çözmüyor, sadece bir yere yazıyorum.

kaptan, otobüsü her sabah beş dakika bekledin. bir kere bile sormadım adını. bir gün inerken "günaydın" dedim, gülümsedin. o hafta boyunca dayanıldı. sen farkında değilsin tabii.

bugün kimseyle yarışmadım.

eski montumun cebinden on beş lira çıktı.

telefonu sessize aldım, kimse aramadı. iyi de oldu.

saksıdaki nane hâlâ yaşıyor, ben de.

bugün bir yabancı "kolay gelsin" dedi, gün değişti.

otobüste bir teyze bana yer verdi. otuz dört yaşındayım. oturdum, bütün yol gülümsedim.