en sonunda aradım, açmadı. mesaj attım, "müsait misin" yazdım. iki gündür müsait değil. sanırım bu da bir cevap.
birinden özür dilemeyi ertelemek
özür dilemek istemiyorum diye değil. nasıl başlayacağımı bilmiyorum. "bak" diye başlayan cümleler bende hep kötü bitiyor.
üç gün önce özür dileyecektim. bugün dördüncü gün. her geçen gün özür daha büyük bir şeye dönüşüyor, sanki bir hafta sonra artık özür değil, itiraf olacak.